Urban exploring op de ‘verlaten’ site van het Losheng Sanatorium

Hallo!

Enkele weken geleden gingen we op ontdekkingstocht op het verlaten Losheng Sanatorium. Dit is een bijna volledig leegstaande site waar leprapatiënten vroeger in quarantaine moesten leven. Het sanatorium bevindt zich op een berg, met als bedoeling de mensen die aan lepra leden volledig gescheiden te houden van de maatschappij.

DSC_3048

De plek is vandaag bijna volledig verlaten op een klein groepje patiënten na die hun huis, de community en het leven daar niet achter zich willen laten.

Eerst een klein beetje geschiedenis rond het Losheng Sanatorium.

In 1927 bouwden de Japanse bezetters een soort zelfvoorzienend complex dat de naam Losheng Sanatorium kreeg. Losheng staat voor ‘Happy Life’, ‘een gelukkig leven’ dus.
Ze kozen er voor om de site op een berg te bouwen met de meeste nodige voorzieningen zodat de bewoners de community nooit moesten verlaten. Ze bouwden zo vooruitstrevend mogelijk, want de patiënten moesten tenslotte volledig in afzondering van hun familie en vrienden leven. (Denk aan die Happy Life) Je vindt er bijvoorbeeld een tempel, een ziekenhuis en veel huisjes hadden ook een eigen moestuin of een kleine boerderij.

DSC_3111

Tot 1954 moesten melaatsen verplicht in afzondering leven in Taiwan. Gelukkig ging de geneeskunde er goed op vooruit. De ontdekking dat lepra niet meer zo besmettelijk was door nieuwe behandelingen zorgde ervoor dat het isolement werd opgeheven. Patiënten mochten terug naar hun families in de stad die uiteindelijk op slechts 200m van hen verwijderd lag.

DSC_3070

Velen zagen dat niet zitten door de vooroordelen en de ‘leprastempel’ die ze met zich moesten meedragen. Zo koos een groot deel van de inwoners er voor om gewoon daar te blijven bij de mensen die ze kenden en geen oordeel hadden over hen.

DSC_3071

Alles bleef er rustig tot begin de jaren ’90. De Taiwanese overheid besliste toen dat het metrohalte Huilong Station, bij het sanatorium, uitgebreid moest worden. Om dit te kunnen, moesten het oude ziekenhuis en de huisjes weg. Een deel van de patiënten verhuisde naar het nieuwe ziekenhuis, een 100-tal meter verder. Anderen weigerden weg te gaan en kregen daarbij steun van verschillende actiegroepen. Ondertussen is er een akkoord dat 39 gebouwen behouden blijven en dat er 10 gerenoveerd worden. 6 gebouwen moeten plaats maken voor de uitbreiding van het MRT-station.

DSC_3108
Dit is de omheining rond het sanitorium, de het bruisende stadsleven ligt op slechts enkele meters van de site verwijderd. Achter de muur begint onmiddellijk de werf van het MRT station.

Ons bezoek startte via een artikel op een blog. Daarin stond beschreven hoe je de site kon bereiken. “Wandel via de metrohalte naar het nieuwe ziekenhuis. Dan over de parking, langs de witte kerk over de voetgangersbrug stappen en je bent er.” Easy dus!
Haha, we liepen drie keer verkeerd, maar uiteindelijk lukte het ons. Met een klein hartje begonnen we aan onze expeditie in dit ‘dorpje’. We hadden ergens gelezen dat er een guard was die het domein bewaakte, dus die zou ons wel helpen mocht er echt een iets foutlopen.

DSC_3073

Het eerste wat we zagen waren kleine huisjes die nog in vrij goede staat waren. Ze leken nog onderhouden en misschien wel bewoond? (Onze research was niet zooo ongelofelijk goed voor we naar daar gingen. 🤷🏼‍♀️) Er hingen sloten aan bepaalde deuren en sommige tuintjes waren echt wel goed onderhouden. Dit kon niet het werk zijn van de securityguard alleen, hé? We wandelden iets verder en botsten onmiddellijk op ons volgende obstakel: een wilde hond. Nooope, nope, nope! 180 graden draaien, een klein ommetoertje maken en oef, hij merkte ons niet op. Tot zo ver, alles onder controle.

DSC_3057

Het viel ons ook op dat veel plekken er zoals we dachten heel verlaten bij lagen. We bekeken vooraf veel foto’s en daarop leek het een beetje op een spookdorp. Ik zou er alvast niet graag in het donker rondlopen. Alles werd ooit achtergelaten in de staat dat het toen was. Het ene huisje was behoorlijk netjes en clean, een kamer ernaast dan, lag volledig overhoop waarbij alles precies ooit uit de kasten gegooid werd. Ondertussen reed een scooter voorbij en hij stopte even. Ha, de security guard! We toonden onze camera’s en vroegen ‘Okay?’ Hij knikte, lachte en antwoorde ‘Okay 👌🏼!’ Hij wist nu tenminste al dat wij er waren, we waren op ons gemak.

Nog iets opvallends: de rollators. Er stonden op de site veel oude, misschien wel kapotte elektrische rollators. Het leek alsof ze daar ook gewoon achtergelaten waren, samen met alle andere spullen in de huisjes.

DSC_3058

Ik vermeldde daarnet al dat onze research niet geweldig was voor we daarheen trokken. We hadden ergens wel opgevangen dat er nog mensen verbleven, maar eerlijk gezegd had ik verwacht dat ze in het nieuwe ziekenhuis een honderdtal meter verder zouden leven.

We wandelden door de kleine straatjes op zoek naar leuke fotoplekken tot plots de honden terug in het vizier kwamen. Honden, inderdaad, ondertussen waren ze al met twee, great! 🙄 “Zo lang ze ons niet zien, zullen ze wel niet komen. Geen oogcontact maken, komt goed!” was wat we tegen elkaar zeiden, tot plots twee rollators ons voorbij ‘tsjeezden’. ♿️ (Há, die worden dus écht nog gebruikt door mensen hier?!)

DSC_3092

Een vrolijke man zwaaide naar ons ‘Nǐ hǎo!’. 🙋🏻‍♂️ De honden vonden het interessant en kwamen natuurlijk ook eens dichter piepen. Hij zag onze twijfel en stelde ons via gebarentaal onmiddellijk gerust over de beestjes, ze zouden niks doen. Oef, al een grote stressfactor minder!

DSC_3109
De ene kamer ligt er enorm rommelig bij, de andere dan weer kraaknet.

Op een binnenpleintje speelde een vrolijk muziekje en werden we uitgenodigd om thee te drinken. De inwoners leken heel blij te zijn om twee blonde dames op bezoek te hebben. Voor de thee hebben we vriendelijk gepast, het zou sowieso een moeilijke conversatie geworden zijn. Wij spraken geen Chinees, zij geen Engels. Geen ultimate match dus. Misschien moesten we de volgende keer toch wat meer opzoekwerk doen 🤦🏼‍♀️ We leerden dus al dat de mensen er écht nog wonen, maar lepra… Hoe was dat daar nu ook al weer mee gesteld?

DSC_3102
Een van de binnentuintjes van de gedeeltes die nog bewoond worden.

Wij kenden melaatsheid vooral van in de godsdienstles over Pater Damiaan en zijn werk op het eiland Molokai.  Ik had nooit verwacht zelf in aanraking te komen met mensen die er aan leden. Laat staan hun community te gaan verkennen in Taiwan.

Het hoofddoel van ons bezoek was om het oude ziekenhuis zelf te vinden. We hadden niet echt een up-to-date plan van het dorpje, maar zo groot was het niet. Het moest te doen zijn om de straatjes te volgen en het zo te zoeken. We zagen soms een groot gebouw staan waarvan we dachten ‘We hebben het, dit moet het zijn!’, maar het bleek telkens om iets anders te gaan.

DSC_3095

Plots botsten we op een groot gebouw waar een waterdispenser stond en er licht brandde. Het bleek om het huidig ziekenhuisje te gaan waar de patiënten die er nu nog wonen verzorgd worden. Zo moeten ze niet naar het grote ziekenhuis aan de andere kant van de brug. De verpleegster sprak een beetje Engels en legde ons uit dat ze de dagelijkse verzorging daar uitvoerde. We vroegen haar ook waar het oude ziekenhuis te vinden was en ze toonde ons de weg.

DSC_3104
De verpleegster verzorgt een van de inwoners in het gebouw dat dienst doet als ziekenhuis.

Wat we op de andere blogs wel gevonden hadden, was dat de securityguard je altijd zei dat je het oude ziekenhuis niet mocht betreden. Blijkbaar gebeurt dit al jaren, maar slagen de meesten er toch in foto’s te gaan nemen en op ontdekking te gaan in de gebouwen. Net toen we het gevonden hadden, passeerde hij. De timing kon niet slechter, dus we beslisten om (nog) niet binnen te gaan. We moesten ook geen problemen gaan opzoeken, hé?

Achteraf las ik (ja, mijn opzoekwerk kwam voornamelijk achteraf 😅) dat als de guard je ziet buitenkomen, hij lacht hij en ook dan eens zwaait. Goed, dat wisten we nog niet toen we daar stonden en we hadden nu ook geen zin om in de problemen te geraken. Er zouden veel affiches en pamfletten van de protesten in het ziekenhuis achtergebleven zijn. Dit zou een van de redenen zijn waarom ze het een beetje willen afschermen.

DSC_3082

Het ziekenhuisbezoek (de topattractie als we de foto’s van anderen mogen geloven) hebben we dus bewaard voor een volgend bezoekje. Daar staan ons nog een operatiekamer, een bibliotheek, verschillende patiëntenkamers, een X-ray zaal en verschillende andere spannende ruimtes te wachten.  Het speciale hier is vooral dat de tijd is blijven stilstaan en alles er ook zo achter gebleven is. Van materiaal, tot inboedel, papieren, posters… Alles ligt of staat of hangt er nog ergens in het gebouw zoals het er de laatste keer gebruikt werd. Elke bezoeker heeft veel respect voor het materiaal lees ik overal en laat alles onaangeroerd staan, een mooi gebaar!

DSC_3103
Het bureau van het huidige kleine ziekenhuisje van het Sanatorium

Voor dit avontuur willen we wachten tot het iets frisser is. We deden onze uitstap op een dag waar het in de zon 39 graden was. Een lange broek was dus niet aan de orde, hoewel dat niet slecht geweest was daar. De muggen prikken zeer graag, amai! We keren dus terug in de winter en dan nemen we onze mannen ook mee. Kwestie van wat support te hebben op de spannende momenten waarbij je plots iets ziet bewegen. (Was dat zo’n gigaspin?! Brrr 😫)

DSC_3115
Het oude ziekenhuis blijkt het grote gebouw rechts te zijn. Hier valt minstens nog eens dubbel zo veel te ontdekken!

Het feit dat alles zo verlaten is, maakt het best spannend. Zeker het element ‘beestjes’ maakt het extra eng. Van de honden weten we nu al dat ze niks fout zullen doen. Ik las op andere blogs dat de honden zelfs mee gingen op verkenning en trouw volgden zonder lastig te doen. Het zijn vooral de spinnen (Ze zijn supernsel. En heel groot, bah!), de soms hoge begroeiing en de onzichtbare hoekjes die het wat enger maken.

DSC_3074

Ook de sfeer die daar hangt is iets heel speciaal. Aan de ene kant is alles wat eng en luguber omdat er veel verlaten en vervallen is en de tijd daar echt bleef stilstaan. Aan de andere kant hangt er een gezellige, vrolijke sfeer dankzij de mensen die er nog wonen. Ze zien er zo gelukkig uit, hun tuintjes zijn prachtig onderhouden en het leven gaat daar gewoon door. Er klinkt zomerse muziek uit een klein radiootje, de was hangt buiten te drogen, er wordt samen thee gedronken… Het was een van de eerste plaatsen die ik ooit bezocht die me zo’n dubbel gevoel gaf.

DSC_3079

Ergens wil je conversaties aangaan met de inwoners en luisteren naar hun verhaal, maar dat is praktisch bijna onmogelijk. Je hebt al een tolk nodig om dit te doen slagen. Misschien leren we nog locals kennen die ons hierbij kunnen helpen voor de winter!
Een plek om terug te keren? Zeker!

To be continued dus! 😉

De groetjes!

Céline NEW

2 reacties op ‘Urban exploring op de ‘verlaten’ site van het Losheng Sanatorium

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s